Ποιος πραγματικά κινδυνεύει από τα «κόκκινα δάνεια»;

  • 0

Ποιος πραγματικά κινδυνεύει από τα «κόκκινα δάνεια»;

Tags : 

cf8dcf86ceb5cf83ceb7-ceb1ceb5cf80Η επίσκεψη της κας Daniele Nouy, επικεφαλής του εποπτικού Οργανισμού του τραπεζικού Ευρωσυστήματος  SSM, στην Αθήνα έχει και τις «ανεπίσημες” πλευρές της.

Η επιτόπια έρευνα και «γνωριμία” με τον επίσημο κίνδυνο νούμερο ένα στον τομέα των «κόκκινων δανείων”, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, είναι ασφαλώς η προτεραιότητα στην ατζέντα της.

Αλλά ο ελληνικός κίνδυνος για το ευρωσύστημα δεν είναι ο μοναδικός και ίσως δεν είναι καν ο μεγαλύτερος.

Η ΕΚΤ το γνωρίζει και η κα Nouy μαζί με το επιτελείο εποπτείας του Ευρωσυστήματος διερευνά –και στο πεδίο του ελληνικού τραπεζικού συστήματος– τις εν δυνάμει επιλογές της ΕΚΤ.

Οι «σκέψεις” που υπάρχουν στο τραπέζι και διερευνούνται σε τεχνικό επίπεδο είναι πολλές. Αλλά όλες βασίζονται σε δύο στοιχεία, την ενοποίηση του συστήματος τόσο στο επίπεδο της κίνησης κεφαλαίων όσο και στο επίπεδο της εποπτείας για την αντιμετώπιση της δυναμικής του προβλήματος των «κόκκινων δανείων” με νέα «εργαλεία” που ξεπερνούν τα όρια της απλής «διαχείρισης” και «πώλησης” των κόκκινων δανείων.

Τα «πωλητήρια” δεν είναι η μόνη λύση 

Κατ’ αρχήν οι 123 συστημικές τράπεζες που εποπτεύει άμεσα ο SSM έχουν συσσωρεύσει ένα… όγκο προβληματικών δανείων κάθε είδους που αυτή την στιγμή αγγίζει το ένα τρισ. ευρώ.

Από αυτά τα 100 δισ. ευρώ και πλέον αφορούν στην Ελλάδα («κόκκινα” και προβληματικής εξυπηρέτησης).

Δεν είναι όμως αυτά ο μεγαλύτερος όγκος και κίνδυνος.

Στη γειτονική Ιταλία ο όγκος αυτός συνολικά ξεπερνά τα 350 δισ. ευρώ από τα οποία τα 200 δισ. είναι «κόκκινα” και άλλα 150 δισ. είναι ήδη στην κατηγορία της προβληματικής εξυπηρέτησης. Στη Γερμανία, παρά το γεγονός ότι  (πριν τεθεί σε ισχύ η Οδηγία του Bail – In) το δημόσιο έχει ξοδέψει τα τελευταία χρόνια περί το μισό τρισ. ευρώ για την ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος, οι «σκελετοί” στα ντουλάπια είναι ήδη αρκετοί και αφορούν τον τρόπο εκμετάλλευσης των προγραμμάτων ποσοτικής χαλάρωσης της Fed…

Στην Ισπανία και τη Γαλλία ή την Ολλανδία τα προβλήματα έχουν επίσης αποτυπωθεί με ζωηρά κόκκινα χρώματα σε σημείο τέτοιο που πρόσφατα ο κ. Draghi χρειάσθηκε να δηλώσει και να δεσμευθεί ότι οι ευρωτράπεζες δεν θα χρειασθούν άμεσα επιπλέον ΑΜΚ, για να ησυχάσουν προσωρινά οι αγορές…

Ο κίνδυνος 

Η ανησυχία πηγάζει από το γεγονός ότι ο φαύλος κύκλος της οικονομικής επιβράδυνσης με την υπερχρέωση μπαίνει σε ένα νέο χειρότερο περιβάλλον από την αλλαγή της νομισματικής πολιτικής του βασικού χρηματοδότη διεθνώς της Fed.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον η ΕΚΤ «δοκίμασε” στην Ιταλία, προφανώς εξ ανάγκης, ένα εργαλείο για την αντιμετώπιση των συνεπειών από τα κόκκινα δάνεια που δεν θα το περίμενε κανείς από ένα Συμβούλιο στο οποίο συμμετέχει ο κ. Weidmann της Bundesbank.

Για να αντιμετωπισθεί η υψηλής ισχύος πίεση στις ιταλικές τράπεζες χωρίς να χρειασθεί να μπει σε ενέργεια το Bail – In (δεν θα το άντεχαν οι αγορές) ενεργοποιήθηκαν τα πάλαι ποτέ καταδικασμένα λόγω 2008 εργαλεία των CDS – τα γνωστά «χαρτιά” διασφάλισης έναντι χρεοστασίου – για τα ιταλικά κόκκινα δάνεια.

Παράγοντες της αγοράς που συνομιλούν με τα υψηλά κλιμάκια της ΕΚΤ υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για πράξη αλά καρτ διευκόλυνσης των ιταλικών τραπεζών αλλά για το πρώτο βήμα μιας νέας αγοράς τίτλων που αποδίδει την ευθύνη του ρίσκου σ’ αυτούς που θέλουν να το πάρουν, δίνοντας ταυτόχρονα ένα νέο πεδίο χρηματοοικονομικής δραστηριότητας στις δυνάμεις της αγοράς κεφαλαίου.

Μάλιστα αναφέρεται από τους ίδιους κύκλους ότι αυτό μπορεί να λειτουργήσει πολύ καλύτερα τώρα που η ΕΚΤ έχει –σχεδόν– ολοκληρώσει την ενοποίηση του τραπεζικού ευρωσυστήματος.

Η ενοποίηση 

Το στοιχείο αυτό της «ενοποίησης” του ευρωσυστήματος φαίνεται να παίζει καθοριστικό πλέον ρόλο στις αποφάσεις και τους «νεωτερισμούς” που υιοθετούν οι κεντρικοί τραπεζίτες στην αντιμετώπιση της νέας κατάστασης με τα «κόκκινα δάνεια”.

Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι πριν από ένα δεκαήμερο στο Λονδίνο στο πλαίσιο  παρέμβασής του στο European Εconomics and Financial Centre (EEFC) στο Λονδίνο, με τίτλο «The ECB’s Quantitative Easing: a view from the South”, ο υποδιοικητής της ΤτΕ Γ. Μουρμούρας έθεσε το θέμα της υπέρβασης της πολυδιάσπασης στο ευρωσύστημα και των συνεπειών αυτής της αλλαγής.

Όπως τόνισε ειδικά σε σχέση με τη δυνατότητα του ευρωσυστήματος σήμερα υπό το φως του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, έχει μειωθεί ο κατακερματισμός (fragmentation) του χρηματοπιστωτικού τομέα της ευρωζώνης. Παρουσίασε δε εμπειρικά στοιχεία για τους διαύλους του μηχανισμού μετάδοσης της νομισματικής πολιτικής, όπως είναι ο δίαυλος των επιτοκίων, ο πιστωτικός δίαυλος και ο δίαυλος της συναλλαγματικής ισοτιμίας.

Μπορεί και στην Ελλάδα το πρόβλημα των κόκκινων δανείων να αντιμετωπισθεί σε ένα ανάλογο πλαίσιο διαμορφώνοντας επιπλέον διεξόδους στον κατά τα φαινόμενα δύσκολο διάλογο του SSM με τις ελληνικές τράπεζες;

Η απάντηση δεν πρόκειται βέβαια να δοθεί στη διάρκεια της επίσκεψης της κας Nouy στην Αθήνα. Άλλωστε όπως τόνισε στο Λονδίνο ο υποδιοικητής της ΤτΕ απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή της Ελλάδος στο πρόγραμμα QE είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου προγράμματος, καθώς αυτό θα επαναφέρει τους ελληνικούς τίτλους στα αποδεκτά από το Ευρωσύστημα ενέχυρα για τις πράξεις νομισματικής πολιτικής…

Αλλά σε κάθε περίπτωση είναι βέβαιο ότι η πίεση του προβλήματος των «κόκκινων δανείων” είναι τόσο ισχυρή στην Ευρωζώνη που το ενοποιημένο πλέον ευρω-σύστημα -παρά τις εσωτερικές του ρωγμές- είναι υποχρεωμένο να αναζητήσει υπερβάσεις δημιουργώντας νέες διεξόδους στις αγορές κεφαλαίου στην Ευρώπη.

Η Ιταλία ήταν ίσως το πρώτο –αναγκαστικό– βήμα σ’ αυτή την κατεύθυνση. Άλλωστε ας μη ξεχνάμε ότι το σύνολο των κόκκινων και των προβληματικών δανείων στην χώρα αυτή (200 + 150) ξεπερνά το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας….

 

Πηγή: www.capital.gr